Ken je dat? Dat je gewoon iets wilt zeggen, omdat je het kwijt wilt, maar geen advies of oplossingen zoekt? Als hulpverlener en ouder zijn we van nature geneigd te helpen, oplossingen aan te dragen, te coachen, te steunen, te voeden, te sturen, etc. Vaak denken we niet direct aan de optie gewoon te luisteren.
Weet je wie dat wel standaard doen? Huisdieren. Daarom hebben wij in ons huis een verscheidenheid aan huisdieren. Huisdieren die zonder een woord uit te brengen, zonder enige belasting met dossierkennis, verleden, toekomst of wat er gisteren gebeurde en morgen moet gebeuren, er zijn. Soms aanvoelen als het niet goed met je gaat en gewoon een knuffel komen halen, eindeloos blijven staan als je ze borstelt terwijl jij je stressniveau verlaagd, of je gewoon op hun manier ter verantwoording roepen als je vergeten bent eten te geven.
Bij ons thuis zijn al onze dieren een stille kracht, met onvoorwaardelijke steun, opvoeders als het gaat om verantwoordelijkheid en grenzen aangeven. En zijn ze grote voeders van de emoties liefde en verdriet. Ze zijn volledig afhankelijk van onze zorg en dwingen dus verantwoordelijkheid af, houden over het algemeen onvoorwaardelijk van ons en leren je lief te hebben, maar hebben niet het eeuwige leven en laten je dus ook diep de gevoelens van verlies en bijbehorend verdriet kennen. Daarnaast vinden ze echt niet alles goed en geven op duidelijke manier hun grens aan en dwingen daarmee wel een mate van respect af.
Mooi is altijd om te zien hoe onze kinderen uit zichzelf het dier zoeken dat nodig is, een knuffel van de hond, een spinnende kat op schoot of gewoon even de kippen blij maken met wat zelf geplukte paardenbloem bladeren.
Zonder omgang met dieren is volgens ons een opvoeding niet compleet en bieden zij een verrijking als het gaat om emoties, normen, waarden en sociaal gedrag.